вокны, столі, дзверы  
 • ГЛАВНАЯ • ПОШУК • ЗВАРОТНАЯ СУВЯЗЬ • ГОЛОВНА • ГАЛОЎНАЯ •
СТОЛІ
· Столь
· Пабел столі
· Клеевые столі
· Клееныя столі
· Фарбаваныя столі

іншыя артыкулы...

 
ВОКНЫ
· Перавага ПА
· Аздабленне адхонаў
· З чаго складаюцца ПА
· Як усталёўваюць ПА
· Замер і мантаж ПА

іншыя артыкулы...

 
ДЗВЕРЫ
· Дзверы
· Драўляныя дзверы
· Камбінаваны. дзверы
· Міжпакаёвыя дзверы
· Рассоўныя дзверы

іншыя артыкулы...

ru - ua - by - es - en - fr - de

 
Статистика сайта
Rambler's Top100
 

Столь у ваннай пакою

Нядаўна ў рэдакцыі раздаўся званок, і патрабавальны жаночы голас на іншым канцы провада строга сказаў: «Вось вы пісалі аб розных столях. Не спрачаюся, цікава. Але я так і не зразумела, які з іх лепш за ўсё падыходзіць для ваннай?» Гэта ды. Выпусцілі. Таму спяшаемся растлумачыць сітуацыю.

Ясна, што любую ванную пакой ад проста пакоі адрознівае падвышаная вільготнасць. Я ужо не кажу аб тым, што ў ёй магчыма «прамое трапленне бруі вады ў столь» (гэта не я прыдумала, гэта так адмыслоўцы кажуць). Значыць, столі ў ваннай пакою павінны быць вільгацятрывалымі і гатовымі да любога «прамому трапленню». Але пытанне, які «тып» столі абраць? А галоўнае – як не памыліцца? Я патэлефанавала дасведчаным людзям. Усё казалі рознае. Але сёе-тое галоўнае спяшаюся вам паведаміць.

Столь у ваннай пакоюПершае. Калі з грашыма не густа і наогул вы кансерватар, столь можна проста пафарбаваць. У будаўнічых крамах заўсёды прадаецца адмысловая фарба, якая так і завецца: «фарба для вільготных памяшканняў». Але, на худы канец, сказалі мне рамонтнікі, і звычайная алейная фарба таксама падыдзе. Такое «маляўнічае» пакрыццё праслужыць лёт 10. Але толькі ў тым выпадку, калі вашы суседзі зверху – людзі цвярозыя і не якія пакутуюць склерозам. У тым сэнсе, што яны не забываюць выключаць ваду, калі сыходзяць з хаты. Калі жа вам не павезла і над вамі жыве маргінал Пятровіч або старэнькая непамятлівая бабуля, то будзьце гатовыя. Таму што ў выпадку працёку патоўк прыйдзецца перафарбоўваць. Але гэта, паўтараю, – у выпадку рызыка-мажорных акалічнасцяў. А так афарбоўка столі абыходзіцца танна і злосна. Праўда, самі разумееце, падобны варыянт – учорашні дзень: не модна і нікога гэтым не здзівіш. А здзівіць-то жадаецца.

Дарэчы, калі мне даручылі гэтую тэму, я, па-мойму, у першы раз у жыцці ўважліва паглядзела на столь у сваёй ваннай пакою. Ад таго, што я тамака ўбачыла, мне стала журботна і няўтульна (на столі выразна былі бачныя нейкія бурбалкі і подтеки, а бо фарбавалі-то нам яго не так даўно – усяго-то гадоў пяць-шэсць назад). Карацей, я прыняла гераічнае рашэнне – замяніць свой неаднаразова фарбаваная столь чым-небудзь сучасным. У выніку сваіх пошукаў я прыйшла да высновы, што выбіраць прыйдзецца паміж падвеснымі столямі (пліткавымі або рэечнымі), нацяжнымі столямі і абліцавальнымі пластыкавымі панэлямі. Мы, трэба сказаць, аб такіх столях ужо распавядалі ў папярэдніх нумарах нашага часопіса. Але мне-то трэба абраць! Пытанне – як?

Пачаць свае пошукі вырашыла з падвесных пліткавых столяў. Хоць, сапраўды кажучы, я была амаль упэўненая, што ўжо іх-то сапраўды нельга вешаць у ваннай пакою. Бываючы па абавязку службы ў офісах розных кампаній, я падоўгу разглядала пліткавыя столі. І ведаеце, якое заўсёды складалася ўражанне? Што гэта проста кардонныя пласціны. Ну, калі і не кардонныя, то гэта, думала я, такія тонкія пліты ДСП. Ужо потым я пазнала, што пліткавыя столі звычайна робяць з мінеральнага валакна. Словазлучэнне «мінеральнае валакно» адразу чамусьці выклікала ў мяне асацыяцыю з штучнай ватай. «Ды яно жа ўсё размокнет праз дзень-іншы. Нават не трэба будзе чакаць, калі суседзі затопяць», – думала я.

І памылілася. Адмыслоўцы мяне дружна запэўнілі, што пліткавыя столі суцэль падыходзяць для ваннай пакоі. Іншая справа, што такія столі таксама бываюць рознымі: іх адрозніваюць сябар ад сябра не толькі матэрыял, але яшчэ і якасць, прызначэнне і, зразумела, кошт. Таму трэба выразна ўяўляць, якія пліты вытрымаюць падвышаную вільготнасць, а якія – не.

Я ужо казала, што пліты падвесных столяў робяць у асноўным з мінеральнага валакна. Як высвятлілася, на вату яно падобна толькі вонкава. На самай справе гэты матэрыял вады не баіцца. Зрэшты, минволокно – не адзіны кампанент пліт. У іх склад уваходзяць яшчэ другасна перапрацаваная папера, гліна і арганічныя дадаткі. Вось толькі прапорцыя гэтых «інгрэдыентаў» у кожным выпадку розная. Самі разумееце: калі, скажам, перавага на боку паперы, такія пліты можна вешаць толькі ў «сухіх» памяшканнях; калі на боку гліны – яны суцэль сыдуць для ваннай пакоі.

Так што раю пры куплі зладзіцца ў прадаўцоў, на якую вільготнасць разлічаная іх прадукцыя. Інакш магчымыя сур'ёзныя «трапленні».

За прыкладамі далёка хадзіць не трэба. Узяць хоць бы так званыя столі групы «базіс» – самы найпросты варыянт, які вам прапануюць фірмы, гандлёвыя пліткавымі столямі. Радавога пакупніка «базіс» прыцягвае ў першую чаргу нізкай коштам – ад 4 да 5,5$ за кв.м. Але беражыцеся! Нажаль, прадаўцы (натуральна, гэта не ставіцца да буйных кампаній і дылерам), як правіла, не тлумачаць або проста не ведаюць, што столі «базіс» вытрымоўваюць толькі 70-адсоткавую вільготнасць. І, стала быць, цалкам не прызначаныя для ваннаў пакояў. Ва ўмовах сталай вільготнасці яны сапраўды маментальна страцяць выдатны вонкавы выгляд і брыдка провиснут. Больш таго, нават проста мыць столі «базіс» варта добра адціснутай анучай. І падыходзяць яны, у самім крайнім выпадку, толькі для кухні. Так што не трэба турыцца за таннасцю. Скупы, як вядома, плаціць двойчы.

Карацей, пасля пакутлівых пошукаў і роздумаў я прыйшла да высновы, што нас з вамі павінны цікавіць толькі функцыянальныя пліткавыя столі. А яны, у сваю чаргу, дзеляцца на акустычныя, гігіенічныя і вільгацятрывалыя.

Столь у ваннай пакоюДык вось, для маёй ваннай вільгацятрывалыя потолочные пліты – як раз тое, што трэба. Гэтыя пліты вытрымоўваюць 100-адсоткавую вільготнасць, таму выдатна пачуваюцца на столях і ў ваннай пакою, і ў басейне. Справа ў тым, што ў вільгацятрывалых плітах, у параўнанні, напрыклад, з «базіснымі», змененыя прапорцыі складнікаў: павялічана ўтрыманне минволокна і гліны і паменшана колькасць паперы і арганічных дадаткаў. Ды і тэхналогія выраба гэтых пліт некалькі іншая: іх даўжэй вытрымоўваюць у печы. І наогул працэс «выпечкі» потолочных пліт у дадзеным выпадку вельмі моцна нагадвае вытворчасць керамічнай пліткі. Па меры награвання, як вядома, гліна цвярдзее і спекается. Таму потолочные пліты набываюць некаторыя якасці керамічнай пліткі, у прыватнасці, не баяцца воды. Як гэта праверыць яшчэ ў краме? Пастукаеце! Гук будзе прыкладна такі жа, як і ў керамічнай пліткі. Дарэчы, нават назоў гэтага выгляду пліт у адной з фірмаў кажа самога за сябе – «Керамагард» (Ceramaguard).

Звонку такія вільгацятрывалыя пліты пафарбаваныя латексной фарбай, што яшчэ больш умацоўвае іх паверхня. Да таго ж яны ўстойлівыя да хлорыстых пароў (у нашай вадзе такой гадасці, нажаль, утрымоўваецца ў лішку).

– А як яны паводзяць сябе пры працёках? – пацікавілася я ў прадаўца.

Ён апынуўся нечакана дасведчаным хлопцам.

– Не хвалюйцеся, дзяўчына. Нават пры сур'ёзным працёку вільгацятрывалыя пліты будуць у парадку. Яны ўбяруць у сябе вільгаць. А калі пры гэтым злёгку набракнуць – то ў вышыню, а не ў шырыню. Гэта значыць не пакарабацяцца, і іх памер «у шырыню» (60 х 60 гл) не зменіцца. А калі пліты высахнуць, будзьце ўпэўненыя: не застанецца ніякіх плям. Праўда, каштуюць такія столі, зразумела, даражэй, чым той жа «базіс» – 17 – 20 $/кв.м.

«Прыгажосць, – узрадавалася было я, – значыць, буду раіць нашым чытачам як раз такія пліты. І сабе, мабыць, таксама куплю». Але я відавочна паспяшалася. Апынулася, не ўсё так ідэальна.

Як мне растлумачылі ў іншай фірме, слядоў ад працёку не застанецца толькі ў тым выпадку, калі суседзі залілі вас чыстай праточнай вадой. Калі жа вада апынулася іржавай або чымсьці «падфарбаванай» – разводы застануцца. Пліты прыйдзецца змяняць. Праўда, як мне растлумачылі, зрабіць гэта няцяжка: прыйдзецца выняць з каркаса адну пліту і паставіць на яе месца іншую. Добра, калі гэтая «іншая» пліта ў вас ёсць у запасе. У іншым выпадку прыйдзецца збегчы ў краму. І не факт, што тамака апынецца тое, што трэба.

Справа ўскладнялася. Алеі ў агонь падліла мая прыяцелька. Яна працуе ў слоіку, і ў іх патаўчы як раз пакрытыя падобнымі плітамі. «Ты што, ачмурэла?! – ашаламілася яна. – Ды ў іх выгляд цалкам казённы. Яны і прыдуманыя былі адмыслова для службовых памяшканняў. Ды і колер у асноўным белы».

«Сапраўды, што рабіць-то?» – разважала я. Тым больш у мяне ў ваннай галубай кафля. І столь я жадаю таксама галубай. Прайшлася па крамах. Спяшаюся паведаміць: мая сяброўка катэгарычна памылілася! У продажы бываюць пліты далікатных пастэльных тонаў. Глядзяцца яны як раз вельмі нядрэнна. Але пытанне аб вільготнасці мяне па-ранейшаму турбаваў…

І я зноў прынялася шукаць іншыя варыянты. І знайшла. Ізноў-ткі пліткавыя столі. Толькі гэтыя пліты былі зробленыя не з мінеральнага валакна. А… з сталі.

У гэтай справе асабліва атрымалі поспех немцы і італьянцы. Чым добрыя сталёвыя пліты? Ясна, што першым чынам трываласцю. Іх можна церці нават вельмі цвёрдай шчоткай – і нічога не будзе. Гэта, безумоўна, плюс. Але мяне ізноў «падцікоўвалі» мінусы: каляровая гама сталёвых пліт у тых жа германскіх вытворцаў небагатая – нам прапаноўваюць белы, хром, «золата». Да таго ж метал – халодны матэрыял, таму на ім будзе ўтварацца кандэнсат. А да кропель вады, якія не да канца просохли, лёгка «прыстане» пыл. У гэтым, вядома, нічога асабліва смяротнага няма. Але металічныя столі прыйдзецца гушчару мыць.

«Ну і добра, – думала я, – не беларучка, лішні раз і памыю, не развалюся». Але тут высвятлілася новая «засада»: такія столі «адбяруць» ад вышыні памяшкання 10 гл.

І пазбегнуць гэтага, нажаль, ніяк нельга: па-іншаму змантаваць такую столь проста немагчыма. І вось чаму. Падвесная сістэма складаецца з планак. Яны-то і ўтвораць каркас з вочкамі 60 х 60 гл. Потым пліты засоўваюць у гэтыя адтуліны пад кутом – для гэтага і патрэбныя 10 сантыметраў. Вядома, добра тым, хто жыве ў «сталінскім» хаце з высокімі столямі. Але не ўсім жа так вязе. У мяне, напрыклад, столі вельмі нізкія, метра два з паловай, ад сілы. Значыць, прыйдзецца шукаць іншыя варыянты.

З пункта гледжання эканоміі прасторы, для маёй ваннай суцэль маглі бы падысці рэечныя падвесныя столі. У гэтым сэнсе яны значна лепш, чым пліткавы варыянт. Яны «з'ядуць» толькі 3 гл вышыні. Прычым, калі ёсць магчымасць, то пры жаданні (і калі запатрабуецца) гэтая адлегласць можна павялічыць. Адзін мой добры знаёмы так і паступіў. У іх у хаце патаўчы як раз даволі высокія. Але ў ваннай праходзіць нейкая выродлівая труба, якая ўсё жыццё ятрыла яго жонку. Датуль, пакуль яны не купілі рэечны столь. Апусцілі яго сантыметраў на 20 і спакойненька зачынілі жудасную трубу. Зараз усё шчаслівыя.

Шкада, такая раскоша не для мяне. Радасна іншае: у памяшканнях з падвышанай вільготнасцю (ваннаў пакоях, туалетах, кухнях, лазнях, басейнах) адмыслоўцы мне вельмі раілі вешаць менавіта рэечныя столі. І няхітра. Бо рэйкі зробленыя з алюмінія. А ён не іржавее і не змакае па азначэнні.

Я акрыяла духам. Добрыя гэтыя столі яшчэ і тым, што прадаюцца ў выглядзе рэек рознай даўжыні (3 і 4 м) і шырыні (30, 75, 85, 134, 150 мм). Так што можна знайсці суцэль падыходны варыянт для ваннай любога памеру.

«Так, цікава, а колькі трэба купляць?» – разважала я. «А вы намалюйце план сваёй ваннай пакоі, – падказалі мне прадаўцы, – пакажыце ўсе памеры (даўжыня, шырыня) і прынясіце ў краму. Зробім «нарэзку», гэта значыць нарэжам рэйкі патрэбнай даўжыні. Праўда, за гэтую паслугу прыйдзецца заплаціць асобна».

«Колькі?» – зразумела, пацікавілася я. Апыняецца, у кожным выпадку па-рознаму. Напрыклад, на выставе «Эскпострой», дзе я і распытвала прадаўцоў, майстар паведаміў, што яго праца мне абыйдзецца ад 80 да 100 рублёў. У іншым месцы, магчыма, возьмуць даражэй.

Столь у ваннай пакоюЗасталося абраць колер. Каляровая гама рэечных столяў разнастайная, самыя хадавыя колеры – усё тыя жа белы, хром і «золата». Тут каму што падабаецца. Асабіста я бы ўсё жа купіла блакітныя (пад колер сваёй кафлі). А вось на што сапраўды раілі звярнуць увагу: рэйкі бываюць гладкімі і перфараванымі («у дзірачку»). Калі абраць «у дзірачку», то, як мне растлумачылі, у ваннай будзе не так гулка і душна (лічыце, што гэта свайго роду дадатковая вентыляцыя). І яшчэ. Мне сказалі, што на гладкіх рэйках, як і на сталёвых пліткавых столях, будзе збірацца кандэнсат, што асабліва прыкметна на хромавай паверхні. Так што такая столь ізноў жа прыйдзецца часта мыць. «Ну, гэта як раз не праблема, – зноў падумала я. – Важней шляхта, у колькі такой патоўк абыйдзецца».

Тут, як заўсёды, усё залежыць ад якасці. За самая дарагая рэечная столь я аддам ад 35 да 57 $/кв.м., у залежнасці ад таўшчыні рэйкі, яе пакрыцця і фірмы-вытворцы. Столі танней смогу купіць даляраў за 20–25. А самыя танныя «рэйкі» мне будуць каштаваць 11 $/кв.м.

Можна было бы, вядома, адразу абраць гэты варыянт і супакоіцца. Але я сапраўды ведаю, што яшчэ ёсць варыянты. «Значыць, – рашуча думала я, – трэба пазнаць, якія, і разабрацца, у чым іх перавагі і недахопы».

Нечакана высвятлілася, што ў якасці потолочного пакрыцці суцэль падыдуць пластыкавыя абліцавальныя панэлі. Мы пра іх ужо распавядалі, але не ў сувязі з столямі. З іншага боку, калі ўлічыць, што яны абсалютна не баяцца воды (зробленыя з поливинилхлорида – прасцей кажучы, з пластыка), то чаму бы не збудаваць з такіх панэляў патоўк у ваннай?

Стала разбірацца, порасспрашивала дасведчаных калегаў. І вось што пазнала. Панэлі вельмі лёгкія, ды і мантаваць іх даволі проста: працоўныя прымацуюць іх шрубамі або будаўнічым стэплерам да лачання. (На ўсякі выпадак нагадаю: лачанне – гэта драўляныя брусочки, якія прышрубоўваюцца да сцяны, а ў нашым выпадку – да столі, на адлегласці 40 – 60 гл сябар ад сябра.) Зразумела, што пластыкавыя панэлі не адбяруць шмат месцы: пад лачанне «сыдзе» усяго некалькі сантыметраў. Але самае галоўнае іншае – пластык можна мыць хоць дзесяць разоў на дню. І парыцца ў ванне колькі душы заўгодна: панэлям з ПВХ гэта хоць бы хны.

Кошты мяне таксама пацешылі – у сярэднім ад 8,5 да 15,5 $/кв.м. Ды і колер можна падабраць любы. Але нешта ўсё жа мяне спыняла. Чамусьці не жадалася, каб над галавой (хай нават у ваннай) «маячыў» не карысны для здароўя пластык. Хоць гэта таксама спрэчнае пытанне – што карысней і здаравей. Магчыма, ёсць плойма доказаў маёй няправасці. Але гэтыя падрабязнасці я высвятлю ў наступны раз.

Ёсць, праўда, так сказаць, альтэрнатыўны варыянт – люстраныя сценавыя панэлі. Таксама суцэль падыходзяць для «сантэхнічнага» столі. Яны, як ні дзіўна, таксама ставяцца да разраду пластыкавых. Зробленыя з акрылу і шклы і вільгаці не баяцца наогул. Ад даўгаватых панэляў з ПВХ яны адрозніваюцца тым, што іх прадаюць квадратнымі лістамі. І як правіла, памерам 124 х 246 х 0,3 гл. Я падлічыла, колькі лістоў мне трэба і колькі гэта будзе каштаваць. Атрымалася, што за адзін такі ліст прыйдзецца заплаціць каля 100$. Прадставіла, як будзе хораша, і ўжо было загарэлася, але тут жа загасла: не, такое задавальненне мне не па кішэні. Шкада.

А паміж тым выбіраць засталося практычна не з чаго. Уласна, у маім «асартыменце» засталіся толькі нацяжныя столі. Вось ужо што сапраўды не баіцца воды і працёкаў! Мы ўжо казалі пра іх у мінулых нумарах. І я ведаю, што зробленыя яны з плёнкі ПВХ і здольныя вытрымаць да 100 літраў на 1 кв.м. Гэта азначае, што нават калі вада пачне зрыньвацца зверху Ніягарскім вадаспадам, можна не хвалявацца – вораг не мінуе. Цуд-столь пры гэтым расцягнецца і стане падобны на бурбалку, напоўнены вадой. Пытанне: як ад яе потым пазбавіцца і куды яе дзяваць? Дакладней, як зліваць? Вельмі проста. Мне растлумачылі парадак дзеянняў. Трэба выклікаць з фірмы, якая ўсталёўвала столь, брыгаду майстроў. Яны хуценька і без праблем адпампуюць ваду.

«Нядрэнна, – цешылася я, але чарвяк сумневу тачыў. – Як-то клапотна атрымліваецца, замаюсь гэтых майстроў без канца клікаць – у нас верхнія суседзі не цукар: не-не, а зальюць». Апынулася, усё прадумана. Калі захачу, майстры ўсталююць у столі корак, каб ваду можна было зліваць самастойна. Праз паўгадзіны праблемы ўжо не будзе (вада высахне), і можна са спакойнай душой ісці скандаліць з суседзямі. Заляцацца за такімі столямі, апыняецца, таксама не праблема: працёр вільготнай анучкай – і ўсё.

Я амаль вырашылася. Тым больш што ў гэтых столяў ёсць яшчэ адно «выгода». Усталёўваюць іх даволі хутка, але, праўда, зрабіць гэта могуць толькі адмыслоўцы. Таму што, як мне правільна намякнулі на фірме, ці наўрад сярод хатняга інвентара апынецца цеплавая гармата. А без гэтага загадкавага (для мяне, ва ўсякім разе) прынады нацягнуць нацяжную столь немагчыма.

«А як уся гэтая працэдура адбываецца?» – зразумелая справа, зацікавілася я. Растлумачылі. Схема простая: па перыметры ваннай вешаюць багет, у ім умацоўваюць палатно. Потым пры дапамозе цеплавой гарматы яно нацягваецца, як барабан. Калі хаты высокія столі, можна замовіць супермодный варыянт, зрабіўшы каркас якім-небудзь увагнута-выгінастым, хвалістым. «Не пайдзе! – зажурылася я. – У нас столі нізкія».

«Ды вы не хвалюйцеся, дзяўчына, – суцешыў мяне прадавец, – для нізкіх столяў у нас таксама ёсць варыянты». Слава Богу. Ну, тады паслухаем, які колер змагу абраць.

Расфарбовак апынулася вельмі шмат. Але акрамя таго, можна яшчэ абраць матавыя або глянцавыя. Я было зноў размроілася… І зразумела, што, нажаль і ах, ізноў не пацягну. Для мяне гэта дорага: каштуюць нацяжныя столі ад 30 да 65 $/кв.м. Усталёўка ўваходзіць у кошт. «Але калі ў вас ёсць грошы, нават не сумнявайцеся!» – сказалі мне на фірме і былі, хутчэй за ўсё, правы.

Таму што знайсці хоць адзін недахоп гэтых столяў для ваннай я так і не змагла. Адзінае, да чаму асоба пераборлівыя пакупнікі могуць прычапіцца, – матэрыял, з якога выраблены столь. Плёнка ПВХ, самі разумееце, матэрыял не натуральны (як і ў выпадку з пластыкавымі панэлямі). Але калі вы зазірнеце ў гігіенічны сертыфікат, то пазнаеце, што гэты матэрыял не шкодны для здароўя.

Ну, а мне што жа рабіць? Пару дзён я пакутліва разважала, якому жа матэрыялу для майго «сантэхнічнага» столі аддаць перавагу. І усёткі вырашыла: куплю рэечная столь – і не вельмі дорага, і заляцацца проста, і экалагічна бясшкодна, і глядзіцца даволі сімпотна, як у лепшых хатах. Можна было бы, вядома, абраць і пліткавы, але, калі сапраўды, лёгкае недавер да яго ў мяне ўсёткі засталося. Так што, дарагія чытачы, вырашайце самі.

крыніца: Інтэр'ер Вашага Хаты



Дадаткова на дадзеную тэму:

Нацяжная столь або як выйсці сухім з вады
Як зрабіць шматузроўневы столь
Як зрабіць столь ідэальна роўным
Як зрабіць столь ідэальна роўным - II
Клееныя столі
Фарбаваныя столі
Нацяжная столь не даставіць клопатаў
Нацяжныя столі
Нацяжныя столі - II
Абклейванне столі шпалерамі